Mostrando entradas con la etiqueta Juan. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Juan. Mostrar todas las entradas

martes, 23 de junio de 2020

269. SAN GREGORIO, PEREGRINO, ZARAGOZA

269. SAN GREGORIO, PEREGRINO (SIGLO XV. ZARAGOZA)

SAN GREGORIO, PEREGRINO (SIGLO XV. ZARAGOZA)


En cierta ocasión, procedentes del Midi francés, decidieron emprender juntos el camino de Zaragoza los santos varones Licer, Juan, Pantaleón y Gregorio, con la pretensión de visitar el templo de Santa María la Mayor, cuya Virgen se le apareció al apóstol Santiago y tenía fama al otro lado de los Pirineos.
Al doblar las altas montañas pirenaicas, tomaron como guía el curso del río Gállego, pues les habían dicho que, poco después de su desembocadura en el ancho Ebro, se hallaba la meta de su recorrido.

Arrostraron juntos las mil penalidades del viaje, pero circunstancias diversas motivaron que no pudieran llegar todos al final, como habían previsto. En efecto, cuando llegaron a la altura de Zuera, fue Licer el que, tras caer desplomado por el agotamiento del viaje, fue atendido por sus vecinos, entre los que se quedó a vivir y ante los que hoy actúa como patrón de la villa.

Continuaron hacia Zaragoza sus otros tres compañeros, pero Juan, el más anciano, extenuado por la caminata de tantas lunas, decidió quedarse a vivir con la comunidad allí establecida, la que con el tiempo, en memoria de aquel santo varón, acabaría denominándose San Juan de Mozarrifar.

Apenados por la ausencia de Licer y Juan, Gregorio y Pantaleón siguieron su camino, animados por la noticia de que ya se hallaban cerca de su objetivo. Incluso quisieron acortar y, alejándose del Gállego, tomaron dirección oeste. Cuando fatigados acababan de subir al acampo del Santísimo, Gregorio se desplomó en el suelo, incapaz de seguir, marcando el emplazamiento donde la fe hizo levantar la ermita que hoy le recuerda, lugar desde el que se divisaban las torres de Santa María la Mayor, donde no pudo llegar.

Gregorio alentó a Pantaleón para que prosiguiera, aunque sus fuerzas también eran escasas, tanto es así que, cuando llegó a Juslibol, viéndose impotente ante el Ebro que le cortaba el paso, decidió quedarse allí, lo que explica su patronazgo de la población actual.

Sin duda, los cuatro santos varones debieron, con el tiempo, ver cumplido su sueño de visitar el templo y la imagen que les puso en camino, pero regresaron luego a sus respectivos lugares de adopción.

[Madre, Jesús E., «La ermita de San Gregorio», Zaragoza, 34 (1982), 29-30.]

 





domingo, 24 de mayo de 2020

N. 3. Notariorum 2. Joannis II. n. 3471, fól. 76. (Carbonell, Juan II)

N. 3.
Notariorum 2. Joannis II. n. 3471, fól. 76.

Petri Micaelis Carbonell.

Nos Joannes Dei gratia Rex Aragonum Navarre Sicilie Valencie Maioricarurn Sardinie et Corsice Comes Barchinone Dux Athenarum et Neopatrie ac etiam Comes Rossilionis et Ceritanie.
Attendentes Serenissimum Dominum Regem Alfonsum bone memorie fratrem nostrum eius carta suo sigillo inpendenti munita data in civitate Beneventi die tercio mensis Marcii anno a nativitate Domini millesimo CCCCLVIII constituisse et creasse vos fidelem Petrum Micaelem Carbonellum nunc scribam et Archivarium nostrum in notarium publicum per totam terram et dominationem regiam ita quod in universis et singulis terris locis dictioni et jurisdiccioni regie subiectis possetis recipere et conficere testamenta acta attestaciones sentencias et quelibet alia instrumenta quorumcumque contractuum essent et quaslibet alias scripturas auctenticas et publicas et eas scribere ac scribi facere per substitutum aut substitutos a vobis juratos tamen prout hec et alia in ipsa carta lacius exarantur. Attendentes etiam per vos fuisse nobis humiliter suplicatum ut auctoritatem et decretum huiusmodi vobis ut premittitur concessa quodammodo ampliare de benignitate regia dignaremur. Ideo supplicationi vestre benigne annuentes attentis et consideratis sufficiencia ydoneitate et fama vestris quas in conspectu nostro et alias pluries novimus comendabiles et expertas tenore presentis Carte nostre concedimus vobis dicto Petro Micaeli Carbonello ex nostra regia potestate et auctoritatem et licenciam plenissimam vobis conferimus cum eadem quod in universis et singulis terris et locis dicioni et jurisdiccioni nostre subjectis positis per vos aut substitutum vel substitutos aut substituendum seu substituendos a vobis juratos tamen recipere ac conficere ac scribere et recipi confici ac scribi facere acta attestaciones sententias et quelibet alia instrumenta quoruncunque contractuum fuerint et quaslibet alias scripturas publicas et auctenticas civiles judiciales videlicet et criminales exceptis testamentis codicillis et aliis ultimis voluntatibus in quibus vos habeatis personaliter interesse. Nos enim ipsa acta attestaciones sententias instrumenta et alias scripturas publicas et auctenticas per dictos juratos et substitutos per vos assumptos et imposterum assumendos recipiendas dictis testamentis codiciliis et aliis ultimis voluntatibus quibus vos interesse volumus ut preffertur valere volumus et tenere ac si per vos recepta essent personaliter seu confecta et eisdem auctoritatem nostram impendimus pariter et decretum ita quod eisdem in judicio et extra indicium fides plenaria adhibeatur et omnimodam obtineant roboris firmitatem dum tamen vos subscripcionem vestram et signum vestrum aposueritis in eisdem. Mandantes per hanc eandem Gubernatori nostro generali eiusque vicegerentibus vicariis baiulis curiis justiciis consiliariis paciariis procuratoribus juratis consulibus et universis aliis officialibus et subditis nostris ad quos spectet presentibus et futuris dictorumque officialium locatenentibus quatenus hanc nostram concessionem et auctoritatis ampliacionem firmam habeant et teneant ipsisque instrumentis et aliis vestris publicis et auctenticis scripturis adhibeant plenam fidem quibusvis ordinacionibus et statutis generalibus et specialibus in contrarium editis sive factis etiam si talia essent de quibus oporteret in presenti specialem fieri mencionem qua et que hic haberi volumus pro expressis de verbo ad verbum nullatenus obstituris. In cuius rei testimonium presentem fieri jussimus nostro comuni sigillo inpendenti munitam.
Data Barchinone XIII die mensis octobris anno a nativitate Domini MCCCCLXX octavo Regnique nostri Navarre anno LIII aliorum vero Regnorum nostrorum anno XXI - Pages Vicecancellarius.

Joannes Peiro mandato Regio facto per Pages Vicecancellarium.
P.


Documento 4

miércoles, 25 de diciembre de 2019

CXXIV, 23 jul. 1161, Joannes de Gron

CXXIV.

Perg. N° 3**. 23 jul. 1161.

Notum sit cunctis: quod ego Joannes de Gron convenio tibi domino meo Raimundo Dei gratia comiti
barchinonensi et principi aragonensi propter illam donationem quam michi fecisti esse tuus fidelis et habitator in Barchinona: et si forte aliquod viaticum in aliquibus locis fecero ausiliante Deo revertar Barchinonam sine fraude et malo ingenio et quod ista carta post me non noceat infantibus meis.
Actum est hoc X kalendas augusti anno XXIIII regni Ledovici junioris.
- Sig+num Johannis de Gron qui hoc laudo et firmo firmarique rogo. Sig+num Bernardi Marcucii. Sig+num Guillelmi de Gardia. Sig+num Berengarii de Mulnellis. - Sig+num Petri de Corron scriptoris
qui hoc scripsit die et anno quo supra.

lunes, 18 de noviembre de 2019

LOS MARCILLA Y LOS SEGURA, FRENTE A FRENTE

167. LOS MARCILLA Y LOS SEGURA, FRENTE A FRENTE (SIGLO XIII. TERUEL)
 
Vivían en Teruel dos familias ilustres, la de los Marcilla, muy noble, y la de los Segura, muy rica. Pertenecía Juan Martínez, un joven apuesto, a la primera de ellas, y, desde su más tierna infancia, sentía un profundo amor por Isabel, algo menor que él e hija de los Segura, quien correspondía a su amor.
 
Lamentablemente, por ser Juan hijo segundo no podía aspirar a la fortuna familiar para ofrecérsela a
Isabel. Así lo veía don Pedro Segura, quien se oponía a la boda que tanto deseaban los enamorados por la desigualdad de fortuna, de modo que viendo que el único modo de casarse con Isabel era aportando riquezas al matrimonio, decidió Juan marchar a las cruzadas a hacer fortuna, no sin antes obtener
la promesa de su amada de que lo esperaría al menos durante cinco años.
 
Pasaba el tiempo y el joven Marcilla no regresaba, por lo que don Pedro Segura aconsejó a su hija que
aceptara como marido al acaudalado Pedro Fernández de Azagra, hermano bastardo del señor de Albarracín. Pero Isabel, aun sabiendo que iba contra la voluntad de su padre, se negaba a casarse hasta que no hubieran transcurrido los cinco años de ausencia de Juan, su prometido. No obstante, llegado el día en que se cumplía el término fijado, Isabel no tuvo más remedio que aceptar el matrimonio con el
rico pretendiente de Albarracín.
 
El mismo día de la boda, cuando aún sonaban las campanas, entraba don Juan en Teruel. Nada más enterarse de la noticia, corrió en busca de Isabel tratando de evitar lo que ya era irremediable: Isabel se había casado. Al caer la noche, Juan consiguió acercarse a la muchacha, manteniendo ambos una breve y
clandestina conversación. Juan, a pesar de verse perdido, solicitó de ella un beso en prueba de amor. Pero Isabel, convertida en una mujer casada, se lo negó, pues no podía faltar a su palabra. En ese mismo instante el joven cayó muerto.
 
Cubierta con un velo, asistió Isabel al entierro de Juan. De pronto, se acercó para darle el beso que la
noche anterior le negara, quedando muerta en el acto sobre el cuerpo del joven. El pueblo entero, en medio de un gran dolor, decidió enterrar juntos a quienes habían muerto verdaderamente de amor.
 
[Beltrán, Antonio, Leyendas aragonesas..., págs. 62-64.]
 
LOS MARCILLA Y LOS SEGURA, FRENTE A FRENTE  (SIGLO XIII. TERUEL)